Zwangerschap met hyperemesis gravidarum (HG)

Delen? Graag:

Voor mij is de tijd aangebroken dat ik mijn ervaring als ‘HG patiënt’ met de buitenwereld ga delen. Een tijdje geleden ben ik getriggerd op Facebook door een mooi gedicht. Een gedicht met excuses van een vriendin. Een vriendin die haar vriendin niet heeft begrepen tijdens haar periode met hyperemesis gravidarum (HG) en nu inzag wat dit met iemand doet. Hoe bijzonder is dat. Er is, zoals vele met mij ervaren, voor HG patiënten weinig tot geen begrip. Maar hyperemesis gravidarum laat ook na de zwangerschap zijn sporen na.

De ontdekking van een zwangerschap is meestal heugelijk nieuws! Zo ook toen ik zwanger raakte in 2008. Er stond voor ons een mooie en tevens laatste vakantie samen voor de boeg. Met dit nieuws kon de vakantie dus niet meer stuk! Het is maar goed dat wij toen niet wisten wat ons te wachten stond.

Hyperemesis gravidarum (ook wel HG genoemd)

Hyperemesis gravidarum wordt gekenmerkt door een hele heftige, bijna ontstopbare misselijkheid met daarbij overgeven tijdens een zwangerschap. Hier raak je soms langzaam, maar soms ook niet zo langzaam van uitgedroogd en ondervoed. Veel vrouwen worden dan ook opgenomen om een infuus te krijgen tegen uitdroging. De oorzaak is tot frustratie van velen nog steeds niet bekend. De misselijkheid bij hyperemesis gravidarum (HG) wordt vaak verergerd door bepaalde triggers zoals geluid, licht, beweging, alles wat met eten te maken heeft en allerlei geuren. Dit is kort wat hyperemesis gravidarum als ziektebeeld inhoudt.

Zoals ik hierboven al aangaf is er jammer genoeg weinig begrip voor hyperemesis gravidarum en dat is ook reden dat ik vind dat ik er een stuk op mijn blog aan moet wijden. ‘Een beetje misselijk zijn hoort erbij, gaat vanzelf weer over’. Dit is letterlijk wat verschillende mensen (ook met medische achtergrond) tegen mij/ons gezegd hebben. In het begin houd je vast aan deze woorden. Soms denk je zelfs je aan te stellen. Achteraf gezien weet ik nu wel beter.

Ik heb bij mijn beide kindjes bijna 8 maanden in de slaapkamer doorgebracht. Hierdoor was ik niet in staat om te werken, laat staan onze 2 jarige dochter te verzorgen (bij de 2e zwangerschap). Het is vreselijk om je eigen kind niet te kunnen verzorgen. Ik had zelfs dagen dat ik niets of niemand kon verdragen en eigenlijk alleen maar half slapend/spugend in bed kon liggen. Daar komt nog bij dat het vreselijk is om te beseffen dat jouw lichaam de zwangerschap niet aankan. Zowel lichamelijk als geestelijk was ik een wrak. Bij de tweede overwoog ik om de zwangerschap af te breken.

Geen minuut, maar dan ook geen minuut heb ik van beide zwangerschappen genoten. Alles wat een gezonde zwangere vrouw doet kon ik niet, hoe graag ik dat wel wilde. En alle baby-tijdschriften kon ik wel door de kamer gooien van woede. Nergens stond dat zwanger zijn ook niet zo fijn kon zijn (en dat is zacht uitgedrukt).

Door dit alles kwam ik ook tot de ontdekking maar twee echte vriendinnen te hebben. Die twee kwamen mij af-en-toe opzoeken, verraste mij met een pakketje tijdschriften (die niet over zwangerschap gingen) of stuurde bloemen. Dit is echt heel veel waard geweest en dat is het nog steeds voor mij. Er waren zelf mensen die vroegen of ik wel wist waar ik aan begon bij de 2e zwangerschap. Waarom mogen wij geen tweede kindje?

Ook van mijn werkgever kreeg ik weinig begrip. Ik heb constant het gevoel gehad dat ik mij aanstelde en maar snel weer naar het werk moest komen. Iedere week heb ik verslag uit moeten brengen en werd hoe ziek ik ook was gewoon verwacht naar de bedrijfsarts te gaan.

Naast dit alles verbaasde het mij hoe weinig verloskundigen en huisartsen van hyperemesis gravidarum (HG) afweten. Medicijnen durfden ze bijna niet voor te schrijven. Hoe belangrijk is het voor vrouwen die met hyperemesis gravidarum te dealen hebben erkenning te krijgen van professionals. Hier valt nog heel veel winst te behalen.

Gelukkig wist ik na de eerste zwangerschap wat mij mogelijk (je blijft toch hopen op een normale zwangerschap) te wachten stond. Ik heb heel veel gehad aan de website www.steunpunthg.nl via deze site kwam ik in contact met een buddy. Zo maar een vreemde waar je jouw verhaal bij kwijt kan en die je begrijpt omdat ze hetzelfde heeft meegemaakt. Iemand zonder oordeel. Iemand die weet wat het voor je partner en kind betekent. Want ook voor hen is het vreselijk geweest.

Als ik er aan terug denk rollen de tranen weer over mijn wangen. Er waren genoeg dagen dat ik alleen met Filoe doorbracht en niet in staat was om een boek voor te lezen, laat staan haar goed te verzorgen. Ik liggend op de bank en Filoe spelend in de kamer. Schuldig heb ik mij gevoeld. Ik probeerde haar zoveel mogelijk weg te houden van het spugen. Maar er komt een dag dat terwijl je aan het spugen bent zij met haar kleine handje over je rug aan het aaien is en vraagt of het wel goed gaat met mama.

Hoe zwaar is het geweest voor mijn partner? Niemand heeft het hem ooit gevraagd voor zo ver ik weet. Misschien omdat mensen om hem heen nog in een andere fase zaten. Nooit heeft hij hulp gekregen bij de verzorging van Filoe, met uitzondering van een lieve oppas. Ik heb hem nooit horen klagen en kreeg zelfs op het kinderdagverblijf te horen dat ze het bijzonder vonden dat hij bij het afscheid zo de tijd nam voor zijn lieve meisje. Hij was onwijs bezorgd en heeft bijzonder veel voor mij gedaan. Wij weten inmiddels echt wat we aan elkaar hebben!

Naast dat het ons aangaat was daar ook nog een klein meisje van anderhalf jaar die haar moeder heel snel ziek zag worden. De ondernemende moeder die ik was, was weg. Ik kon het niet. Het is gelukkig goed gekomen met haar. Daar hebben we dan ook alles aan gedaan. Al is ze zich er zeer van bewust dat haar mama ziek wordt van baby’s in haar buik. Maar wat hoopt ze nog op een lief klein babytje…

Ook ik twijfel vaak of we niet nog een 3e kindje zouden willen. Ik weet wat ons te wachten staat. We kunnen een redelijk plan maken om veel dingen al te regelen. Zoals een hulp in huis, hulp voor de was, oppas om de kindjes na school op te vangen en ga zo maar door. Ik begrijp ook dat dit voor veel mensen financieel lastig wordt, maar misschien kunnen die mensen wel terugvallen op familie of buren. Toch weet ik het niet. Ik weet niet of ik dit geestelijk nog een keer aankan.

Het is voor mij nog steeds lastig om er echt over te praten. Het heeft bij mij sporen nagelaten. Ik besef steeds meer dat ik het geen plek heb kunnen en kan geven. Na de bevalling vond ik dat ik snel weer aan het werk moest gaan om te laten zien dat ik geen aansteller was geweest. Inmiddels ben ik via social media bij een besloten groep terecht gekomen van mensen met hyperemesis gravidarum (HG). Ik ben blij erkenning te lezen. Jammer genoeg is er afgelopen week via de media lacherig gedaan over de zwangerschapsmisselijkheid bij Kate Middelton ook zij heeft te dealen met hyperemesis gravidarum. Inmiddels is er via de telegraaf een artikel over hyperemesis gravidarum gepubliceerd. Ik hoop dat hyperemesis gravidarum toch stukje bij beetje meer naam gaat krijgen en dat ook tijdschriften zoals de Ouders van nu, Fabulous mama, enz. artikelen over hyperemesis gravidarum gaan plaatsen.

Ik ben extra dankbaar voor onze twee prachtige kinderen en zij zijn het ondanks de moeilijke periode meer dan waard!

Lieve mensen, probeer niet te oordelen en wees terughoudend met het geven van een mening over vrouwen met extreme misselijkheid. Wees daarnaast (als het kan) behulpzaam voor het gezin. Het is voor gezinnen die dit doorstaan zo fijn als er een beetje hulp is. Ook na de geboorte mag hyperemesis gravidarum wel uit je lichaam zijn verdwenen de na-sleep kan nog tijden aanhouden.

Mocht ik mensen raken of wil je gewoon je verhaal kwijt… Je mag altijd mailen.

www.steunpunthg.nl


Goed stuk, Gabriella !! Ik had nog nooit van HG gehoord. Door jou stuk is er bij mij nu een stukje bewustzijn over deze ziekte ontstaan. Bedankt daarvoor. Ik heb een vriendin die freelance tekst- schrijver voor verschillende tijdschriften is. Misschien wil je geïnterviewd worden door haar ? Groetjes Marieke 🙂

Hi,dit wordt mijn eerste kindje en ik kan mezelf herkennen in je verhaal.ik hoop alleen niet dat ik er zolang last van zal hebben. In het land waar ik vandaan kom, is deze ziekte nogal onbekend. Soms heb ik ook dagen waarop ik me afvraag hoelang ik dit volhoud. Ik moet jammer genoeg normaal op het werk verschijnen, omdat ziekteverlof krijgen van de huisarts nogal moeilijk is. Zo mocht ik slechts 2dagen na een opname in het ziekenhuis, thuis blijven.

Goed stuk, ik ben nu 8 weken zwanger en heb ook HG, het is echt vreselijk om zo vaak te spugen . Gelukkig heb ik nog wel lieve en zorgzame mensen om mij heen.. Ik ben al 2keer opgenomen geweest in het ziekenhuis, en heb medicijnen ondanks dat blijf ik spugen 🙁 hoe blijven jullie positief? En wanneer kan je eigenlijk aan het werk?

Heel mooi verhaal,
ook ik herken dit verhaal en om maar te zeggen hoe zwaar het is mijn partner wil geen kinderen meer omdat dit zo’n diepe indruk op hem heeft nagelaten. We zaten dan ook nog juist in verbouwingen en kreeg zelfs van familie reacties als dit is normaal. Of achter de rug ze wil gewoon aandacht terwijl ik 5 kilo in 3 weken kwijt was en ondergewicht had. dit heeft een enorme inpakt en als iemand mij zegt tijdens haar zwangerschap dat ze misselijk is en s’morgens eens moet braken, dan heb ik daar begrip voor zelfs dat is 1 keer te veel en een lastige periode.
Veel respect voor jullie keuze om nog zwanger te worden na zo’n ervaring. Je kan het vergelijken met langzaam doodgaan want dat is wat we doen zonder hulp.
Ik zou het hier ook overwegen voor een 2de mits goede voorbereidingen maar mijn partner is echt getraumatiseerd erdoor.

Beste schrijfster,
Wat een verhaal en wat herkenbaar.
Ik ben geraakt door je verhaal, omdat ik t zo erg herken. Vooral dat onbegrip van de buitenwereld maakt t zo veel malen zwaarder.

Bedankt dat je dit verhaal hebt willen delen.

Ik heb dit bij ons dochtertje gehad geboren maart 2011, gaf gemiddeld 10 x per dag over, van alles moest ik overgeven.
Moest maar kijken nooit opgenomen geweest woog op gegeven moment nog maar 41 kilo, begon bij 45.

Bij ons zoontje opgenomen geweest ook met HG wat voelde ik mij ziek en als jjj dit dan zo beschrijft dan maakt dat wat in mij los.
Ik hoop dat je inmiddels t een plekje hebt kunnen geven, en dat t goed met je mag gaan.

Veel liefs Len

Praat mee!