Bijna een jaar na de zwangerschap…deel 1

Delen? Graag:

De cirkel is bijna rond. Het is nu bijna een jaar geleden dat ik zwanger werd van Friso. Het afgelopen jaar was een grote uitdaging voor ons allemaal. Helaas kon ik het toen niet opbrengen om over mijn zwangerschap te bloggen. Jammer vond ik dat zeker maar ik had er ook vrede mee.

Nu een jaar later ga ik ook voor mijzelf proberen op papier te zetten (en dat gaat wat tranen met zich meebrengen) wat afgelopen jaar met mij en ons als gezin gedaan heeft en waar het ons gebracht heeft. Ik ga proberen het positief te zien want ik ben er zeker van dat de dingen die gebeurd zijn niet zomaar gebeurden. Deze keer ga ik niet teveel in op het onderwerp hg tijdens de zwangerschap. Dat kan je in mijn vorige blog lezen.

Ik ga iets verder terug dan een jaar geleden. Terug naar 12 oktober 2015. Die dag blijft voor altijd een cirkel krijgen in mijn agenda en er zal die dag altijd een kaarsje aangaan. Ik was die dag namelijk 8 weken zwanger van… dat zullen we nooit weten. 31 mei 2016 was de uitgerekende datum geweest. Ook een dag die niet snel uit mijn hoofd zal verdwijnen. Helaas liep deze zwangerschap na een heftige vorm van HG voor mij en ons als gezin niet zoals verwacht. Ons 3e kindje is een engeltje geworden. Misschien ga ik hier ooit nog een blog over schrijven maar voor nu is het dit wat ik over deze periode met jullie ga delen. We hebben op een fijne plek in Knokke mooi afscheid genomen van ons engeltje met de kindjes. Ons engeltje is bij ‘oude omaatje’ (zoals de kindjes mijn oma noemde) en zij zorgt voor haar. Dat geeft mij en de kindjes rust.

Eind april 2016 had ik voor de 4e keer een positieve test en waren we blij maar ook bang, bang op wat ons te wachten zou staan tijdens deze zwangerschap. De kans op een heftige vorm van hg was aanwezig. Het bleek al snel dat ook deze zwangerschap geen roze wolk zou zijn. Ik kan inmiddels veel hebben dus met een beetje spugen en misselijk zijn zal je mij niet horen. Maar na ieder slokje drinken en hapje eten moeten spugen is echt een hel.. Daarnaast kan je niet meer voor je kinderen zorgen. Mijn kinderen betekenen echt heel veel voor mij en ik probeer zoveel mogelijk bij ze te zijn en met ze te doen. Maar dan ben je afhankelijk van hulp. Daarnaast zie je hoe zwaar je partner het heeft met papa & mama zijn, een verantwoordelijke baan heeft en verplichtingen niet wil afzeggen. Omdat het ondanks de goede bedoelingen toch nog steeds niet echt begrepen wordt wat en vooral waar we doorheen gaan. Op een paar mensen na…

zwangerschap

Natuurlijk was dit onze eigen keuze. Ja, we hadden het dit keer van-te-voren geregeld. Onze hulp kon extra komen of langer blijven als dat nodig was. Albert Heijn was onze beste vriend en zorgde iedere week dat de boodschapjes bezorgd werden. We hebben heel veel gehad aan de bso (bso buiten) waar de kindjes op dat moment 3 dagen heen gingen. Er werd zo lief voor ze gezorgd en er werd hulp aangeboden mochten we dat nodig hebben. Op woensdag was daar een vertrouwd gezicht. Emma (mijn collega/vriendin) is weken lang naar Baarn gekomen om de kindjes van school te halen en de woensdagmiddag voor ze te zorgen. Zo kon Filoe bijvoorbeeld gewoon naar ballet blijven gaan. Harm kon zich die dag volledig op zijn werk richten. Ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik haar ben dat ze dit puur uit liefde voor ons heeft gedaan.

Maar ook uit Utrecht kregen we hulp aangeboden van een lieve vriendin. Door onze dochters kennen we elkaar en inmiddels zijn onze jongens ook vriendjes. Ze haalde Filoe en Floris meerder keren op vrijdag uit school als Harm een afspraak had en ook in de vakantie kwam ze de kindjes ophalen om te spelen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, zo lief. Naast dit alles verdiend de manager van Harm ook een pluim! Ze leefden op kantoor ontzettend met ons mee. Harm was heel vrij in zijn werktijden en de vrijdagen kon hij thuiswerken en de middag voor de kindjes zorgen. Ik ben me er heel goed van bewust dat dit uniek is geweest. Ook mijn manager mag ik niet vergeten. Alle ruimte heb ik gekregen. Zodra ik wist dat ik weer zwanger was werden mijn werktijden aangepast. Daarnaast heeft ze mijn rotgevoel hierover (het was de 2e keer in nog geen jaar tijd) altijd weg willen nemen. Voor mij deze keer geen strijd en vooral geen stress over werk. Bij de bedrijfsarts waren twee telefoontjes genoeg. Niet kotsend in een auto op weg naar A’dam dus. Ook dit is zeer bijzonder dat besef ik mij maar al te goed!

Ondanks dat de zwangerschap pittig was en de kindjes regelmatig vroegen of deze baby er wel echt zou komen zijn we terug verhuisd naar Utrecht. Hoe we dat gedaan hebben en met welke energie; ik heb werkelijk geen idee meer. Rust gaf het wel.

zwangerschap

We konden boven verwachting een weekje naar Knokke in de zomervakantie. Ons laatste weekje zomervakantie als gezin van 4. Ik was niet erg mobiel en nog steeds beroerd maar het weer was fantastisch en Knokke is erg overzichtelijk. Ons appartement lag aan het strand. Knokke voelt voor ons als thuis. De kindjes weten de weg. Ze komen daar al sinds ze baby zijn. We hebben zeker genoten.

Om het jaar compleet te maken verloor Harm zijn baan omdat het Nederlandse kantoor ging sluiten. Daar zitten we dan in ineens in een peper duur huis, een baby op komst en twee kinderen die toch wel aan een bepaalde levensstandaard zijn gewend. Maar gelukkig heb ik een positief ingestelde man. Harm besloot tot 1 januari thuis te blijven wat een luxe was. Inmiddels begon ik weer wat te ‘werken’. Ik was vooral boventallig aanwezig maar vond het erg prettig om er te kunnen zijn. Nog steeds was ik beroerd en betaalde ik de prijs na het ‘werken.’ Ook hier kreeg ik zeker in het begin alle ruimte. Tot aan mijn officiële verlof heb ik dit vol kunnen houden.

Volgende week maandag deel 2 van ons afgelopen jaar..

 


Wat knap en mooi van je gab, om dit te schrijven!! 🌸🌸 je hebt een fantastisch gezin en ik ben zo blij daar een onderdeel van geweest te zijn in deze periode! En nog steeds ☺️💕

Praat mee!